22 mei 2005, demonstraties doggie squaredance in Ouwehands Dierenpark.

Wat, wat, wt!
Ploeg Lederwaren heeft Hondenschool Canis Cunerae gevraagd om op het Animaltalk Jungle Event in Ouwehands Dierenpark een demonstratie te geven. Wij staan hier uiteraard positief tegenover, mits wij de mensen kunnen krijgen. Wij zelf denken een serie demo's te kunnen geven van doggie squaredance.
Als we toch hadden geweten wat er op ons af kwam...

Het grote voorbereiden kan beginnen.
Mensen worden gevraagd, een choreografie wordt verzonnen, uitgeprobeerd en bijgeschaafd, muziek wordt uitgezocht, verworpen, opgenomen, gedownload en nog eens opgenomen.
Een aggregaat wordt inderhaast aangeschaft omdat het geleende exemplaar er steeds spontaan mee ophoudt en voor het oefenen wel stroom nodig is.
Dinsdagavonden en donderdagavonden wordt er geoefend, en nog eens en nog eens, tot iedereen de choreografie min of meer uit het hoofd kent.
Benches voor de grote dag worden geleend, gehuurd en gekocht, zodat honden verplicht een uurtje kunnen rusten.
Liters sap worden ingeslagen, stapels stoelen gaan de bus in, zakken vol poepzakjes liggen klaar.

De zaterdag ervoor oefenen we niet meer. Wel worden de laatste afspraken nog eens bevestigd, tijden nog eens gezegd, vragen beantwoord en spullen klaargezet. Bedenkelijk kijken we naar de lucht, het weerbericht voorspelt harde wind en regen. Ojee, als dat maar goed gaat!

En dan is het zondag.
De lucht is fris en helder, om zeven uur is de zon al voelbaar warm. Het begint goed!
Aangezien ik iemand op moet halen in Wageningen vertrek ik al om kwart over zeven. Op zondag ja, ik lijk wel gek. RJ staat ook al klaar, hij moet een auto n een bus wegbrengen dus zal er zo iemand uit Veenendaal komen om te chaufferen. De afspraak is dat zij dan allen op mij zullen wachten, of ik op hen, bij de zij-ingang van het Dierenpark.
Het meisje dat ik ophaal propt nog gauw een boterham naar binnen. Ze is nerveus, bedenkt ineens van alles wat mee moet en wat ze vergeten is, maar eigenlijk toch ook weer niet hoeft, dus we gaan maar. Een jas is niet nodig, lunch krijgen we daar wel, en het hondenspeeltje heeft ze wel.

Regelen.
Er staan twee auto's en een bus klaar als wij bij Ouwehands aankomen, dus we kunnen meteen doorrijden en onze plek innemen. Als ik tenminste voorbij een scheefstaande vrachtwagen kan komen. Regels aan mijn hondenschoen lappend lukt dat, en we rijden het terrein op.
Een half uur later haal ik bij de hoofdingang de overige deelnemers op, we zijn compleet, opgesteld en ingericht klaar, al vr negen uur!

Verkennen.
Met dertien man en veertien honden besluiten we het park wat door te lopen, nu kan het nog. Heerlijk is dat, zo vroeg in de morgen. Er zijn nog geen bezoekers, we kunnen overal bij en langs lopen, en de honden kunnen overal aan ruiken en zodoende een beetje wennen.
De wandelbrug boven het berenbos veroorzaakt een hoop gesnuif en gespannen koppies, evenals de groep wolven verderop. De beren tonen zelf nauwelijks interesse.
De vlak langs het glas duikende ijsbeer krijgt een hoop bekijks van de hele groep, en hij blijft komen om zelf ook te kunnen kijken. Je kunt je afvragen wie er nou naar wie komt kijken.
De grote roofkatten die net gevoerd worden krijgen ook veel aandacht. Kijken de honden nou naar die katten of naar het rauwe vlees?
Verrassend is het dat alle honden ook vl belangstelling hebben voor de kolonie berberapen die aan het water aan het spelen en eten is.

Koffie!
Terug bij de bus staat de koffie klaar, en komt de heer Roelofs van Ploeg T-shirts uitdelen en vertelt nog even iets over het bedrijf en dat wij geacht worden daar voor hen reclame te maken. Helaas heeft hij te weinig lijnen en tuigen bij zich om de geplande modeshow doorgang te laten vinden blijkt nu. Jammer, want de mensen die daarvoor zouden komen kan ik nu niet meer bereiken, en de toestellen die we hiervoor zouden gebruiken staan al opgesteld. Ach, laat ook maar staan, we vermaken onszelf wel.
Later op de dag blijkt het toch wel sneu voor de mensen die speciaal voor de show komen, ze hebben niets te doen. De n na de ander verdwijnt het park in, rondkijken is immers ook wel leuk.

Watte?
De geluidstest vanuit de naast ons opgestelde circustent laat ons schrikken. Die hebben beduidend mr dan onze zeshonderd Watt, en ze gaan het gebruiken ook. Wij plannen onze optredens om die van hun heen, omdat anders ons geluid onhoorbaar wordt. En zonder geluid kunnen wij niet.

De eerste run.
Wij gebruiken een instrumentale verlengde "Rock You" als oproepnummer, de deelnemers moeten zich gaan opstellen als ze dit horen. En dat werkt heel goed, zo blijkt. Het inmiddels toestromende publiek krijgt iets in de gaten. Twee rijen mensen met honden tegenover elkaar, in een vierkant van pionnetjes, daar staat wat te gebeuren. Wat aarzelend trekt men zich tot buiten het vierkant terug, en dan kunnen we beginnen.

En het lukt!
Steeds meer mensen blijven staan kijken, kinderen worden op schouders gehesen en de menigte wordt stiller. Onze groep heeft wat startproblemen, niet alles gaat helemaal naar wens, de installatie slaat een paar keer over, maar wij trekken allemaal een gezicht alsof het erbij hoort, en dan hoort het voor het publiek er dus bij. Geweldig!
De Dogfight loopt niet echt lekker zien wij zelf, maar het publiek klapt ervoor. De tweede routine gaat al wat beter, en dan zit het eerste optreden erop!
Opgelucht duikt iedereen weer naar de koffietafel en de drinkbakken voor de honden. De kop is eraf, en zo eng was het dus niet. We weten nu waar de probleempjes met dit terrein zitten en hoe we daar omheen kunnen. Letterlijk, want aan een zijkant ligt een grote plas water en daar konden ze maar nt langs komen.

Warm.
De rest van deze dag verloopt heel behoorlijk. Het wordt knap warm, en de soms dreigende luchten maken hun belofte niet waar. De plas water is tegen de middag verdampt. Het water in de drinkbakken lijkt ook wel te verdampen, het is niet n te slepen. Het lijkt wel of alle vierduizend genodigden met hond bij ons komen drinken, missertje van Ouwehands dat verder nergens bakken staan op zo'n dag.

Moe?
Ongeveer eens per uur voeren we een squaredance uit. Voor een paar honden blijkt de belasting toch wat groot te worden, dus wisselen we af wie er een keertje niet meeloopt. Niet geheel toevallig, de jongste twee hebben de meeste moeite ermee.
Vooral de Staffordshire Bull Terrir, normaal een heel vriendelijk beestje, wordt na half drie echt vervelend, hangerig en snauwerig, dus gaat verplicht uit het programma en in de bench, waar we even later alleen nog maar een neus zien. Zijn vrouwtje loopt de laatste ronde met mijn Mecheltje. (De volgende dag bleek dat het Staffje een verkeerde reactie had op antibiotica, hij is nu weer helemaal zijn eigen beminnelijke zelf.)

Aandenken.
Veel van onze deelnemers hebben hun hond laten tekenen of fotograferen, met werkelijk prachtige resultaten. Misschien kunnen wij de tekenares eens op school laten komen, ze deed het erg leuk. De fotograaf vroeg slechts n euro voor een foto, en ze waren schitterend. Een echte vakman!

Klaar!
Na het laatste optreden gaan een aantal mensen direct naar huis, vermoeid of met nog andere plannen. Met de rest ruimen we snel de pionnen, toestellen, installatie en koffietafel op, om even later op het terras onze laatste consumptiebonnen op te maken. Al gauw beginnen de medewerkers van het park om ons heen op te ruimen, duidelijke hint dus.

Tegen zessen rijden we het park weer uit. Vermoeid maar wel tevreden. Ik breng het meisje uit Wageningen weer naar huis. Als ik terug rijd betrekt de lucht weer eens, en dit keer blijft het wolkendek dicht zitten. Thuis gekomen komt er nog iemand een bench ophalen, en moet ik de honden wakker maken voor hun avondeten.

Regen.
Even later regent het, en flink ook.
Vermoeid kijken wij elkaar aan, om dan in de lach te schieten. Leve het KNMI, met al zijn fouten!
Eigenlijk moeten wij de bus nog uitladen, maar dat kan morgen ook. Voor nu zijn wij tevreden, ondanks de kleine missertjes.

Foto's zijn er ook gemaakt.